Bazı filmler vardır; ilk izlendiğinde romantik bulunur, yıllar sonra tekrar izlendiğinde ise bambaşka bir şey anlatır. Before Sunrise , tam olarak bu tür filmlerden biri. Aradan geçen onca yıla rağmen hâlâ izleniyor, hâlâ paylaşılıyor ve hâlâ üzerine konuşuluyor. Peki neden? Neredeyse hiçbir olayın olmadığı, iki insanın saatlerce konuştuğu bir film nasıl oluyor da zamana bu kadar direnebiliyor? Hikâye Değil, An Yaşatması Before Sunrise klasik bir hikâye anlatmaz. Başlangıcı, ortası ve net bir sonu yoktur. Film, Viyana’da geçen tek bir gecenin içinde akıp gider. İzleyiciye “ne olacak?” sorusunu sordurmak yerine, “şu an ne hissediyorum?” dedirtir. Bu yüzden film, her izlendiğinde farklı bir duyguya temas eder. Diyalogların Gerçekliği Filmdeki konuşmalar yazılmış gibi ...

Bazı yönetmenler vardır; filmleri hiç eskimez ama isimleri zaman zaman sessizliğe çekilir. Sonra bir gün, fark etmeden herkes aynı soruyu sormaya başlar: “Bu filmler neden yeniden konuşuluyor?” Richard Linklater son dönemde tam olarak bu sorunun merkezinde. Bir süredir sosyal medyada, sinema haberlerinde ve izleme listelerinde Linklater filmlerine sıkça rastlanıyor. Özellikle Before Sunrise , Boyhood ve üçleme etrafında dönen sohbetler yeniden hız kazandı. Bu ilgi bir nostalji patlaması değil; daha çok zamanla ilgili bir fark ediş. Zamanın Yönetmeni Richard Linklater’ı diğer yönetmenlerden ayıran en belirgin şey, zamanı bir hikâye aracı olarak kullanması. Onun filmlerinde büyük olaylar, dramatik kırılmalar ya da hızlı anlatımlar yoktur. Bunun yerine, hayatın içinden geçen sıradan anlar vardır. Bugünün izleyicisi için bu anlatı...